26-mei-2008

Het doel van de vakantie (15 landen in 10 dagen) werd de derde dag al bijgesteld. Eerst dachten we nog na over een boottochtje van Italië naar Griekenland om vandaar uit onze weg via Albanië, Moldavië richting het noordoosten te banen. Maar dit plan moesten we snel laten varen want Fer heeft geen paspoort maar een ID-kaart en dat geeft niet echt het recht om ieder land in te komen (EU gebonden dus).
Oké, Het vertrek uit Kroatië richting Bosnië ging zonder problemen. Mooie wegen leiden ons naar Bosnië. Aan de grens wordt even vreemd opgekeken wat we komen doen en er ontstaat een lichte discussie over groene kaarten. Fer dacht in eerste instantie nog dat dit verzekeringspapieren waren maar al snel werd duidelijk dat er een soort verblijfsvergunning moet worden gekocht. Ook de opmerking van, we blijven hooguit een paar uur want we moeten verder werd met schuine ogen en een opgetrokken wenkbrauw aangehoord.
Wat rest, betalen voor de vergunning (21euro) en verder rijden.
Tja, Bosnië wie wil daar nu heen met vakantie,……nou. Ik dus.
Geweldig land met “mooie” mensen, keurig gekleed, alles ziet er mooi en nieuw uit. Temperatuur dik boven de 25C, wat wil je nog meer.
Na de lunch zetten we koers richting Servië. Grappig genoeg moeten we dezelfde weg in Bosnië terug en komen uit bij dezelfde douaniers. Wenkbrauwen gingen nu nog hoger en na een kort gesprek veranderde de houding van argwanend naar geïnteresseerd en moest Fer  voor lief nemen dat een Honda Shadow toch veel beter was dan een Harley. Fer geloofde hem direct en beloofde de Harley in te ruilen en een Honda te nemen. Kwaliteit voor alles ,…toch.
Terug op de Kroatische snelwegen (en hier kun je dus racen.!!) met haast geen auto’s en zeer goed asfalt snellen we richting Servië.
De Servische grens leverde een heel klein probleempje op. Fer mocht er niet in met een ID-kaart. Zelfs ons verhaal van de recordpoging en het guinnessbook kon geen verbetering brengen. Mogelijk oplossing was een toeristenkaart. Oké,….doe maar een toeristenkaart.
Na 10 minuten kwam de douanier terug dat dit ook niet mogelijk was (?!?), maar het goede nieuws was dat Fej er wel doormocht en we afscheid konden nemen.
Vrolijk keerde we om en gingen terug naar het mooie Bosnië. Tenminste dat dachten we, Fej werd aan de ander kant van het douanehuisje weer staande gehouden en moest weer zijn pasport inleveren.  Helm af, zonnebril af en recht in de ogen kijken. Oké alles in orde en 3 dikke stempels in zijn paspoort. Shit… Fej wel in Servië geweest en Fer niet.  Puur onrecht. In Bosnië hebben we heerlijk op een terras gegeten en in een keurig hotel geslapen. Nog wel vette discussie gehad waarom we de motoren op slot deden want in Bosnië is iedereen goud eerlijk. Het gekke is het was nog geloofwaardig ook.