Na twee dagen kon ons gevederde duo terug de baan op, richting Dublin. Waar FEJ even op de bonnefooi een overnachting regelde in een tent met stapelbedden. Waar in die tent met stapelbedden we een kamer toegewezen kregen met vijf ( 5! ) tienermeiden in. Waar die tienermeiden luid gilden omdat twee ( 2! ) Eagles met pak en zak voor hun deur staan. Waar ze om 01h00 ’s nachts de bar sluiten omdat je anders nog een drankje zou kunnen bestellen en dat hoort niet in een afgeladen café! Al bij al een zeer boeiende stad, Dublin.

En dan was het tijd voor de meeting. Inmiddels was het mooie weer aangebroken en waren onze fietsen niet om aan te zien. Who cares! Of met de gevleugelde woorden van FEJ “ Had hij maar geen motor moeten worden!”.

Zoals jaarlijkse gewoonte was er meer pret rond dan op het rallyterrein. Zoals gewoonlijk kunnen die Eilandbewoners zich niet gedragen wanneer ze zich “te goed “ doen (????? ) aan Engels bier. Zoals gewoonlijk had het dorp de toestroom van motorfietsen onderschat. En zoals gewoonlijk was er paniek bij de lokale collega’s van Broeder Klaasen.

Op de terugweg konden we, tijdens het wachten op de overzet, smakelijk genieten van de lokale sporten op de buis, Irisch Soccer en Hurley ( even leuk als naamgenote Liz ).
Blijkbaar moesten de Ieren kiezen uit 3 sporten en mochten ze er maar 2 overhouden. Irish Soccer is een mengeling van voetbal en rugby en Hurley is een cocktail van hockey en rugby. Beiden bieden heel wat meer spektakel en ontspanning dan dat stel grasnichten die achter het balletje aan huppelen.

Na een nachtelijke rit en een zwempartij op de snelweg van 6 uur kwamen we terug in België aan en kon ik afscheid nemen van FEJ.

Jos, bedankt dat je een fijne reismakker was. Hans, bedankt om over ons te waken. FER, pech dat al die mooie meiden in Ierland gemist hebt. En voor de rest, ach, die zien we de volgende keer wel verschijnen op een treffen.