De wijsheid komt uit het Oosten … Sandman, 24/06/09

Na een copieus maal werd tijdens één van de meer intiemere momenten, ja, Free Eagles hebben ook gevoelens, bij een goed glas goudgeel water, de vraag in de groep gegooid hoe ver we konden gaan als Eagle. Na een diepe overpeinzing en nog een paar rondjes werd geopperd dat te ver niet bestaat in het vademecum van ons vogelclubje. Héél véél van onze kennissen beweren dat Free Eagles altijd te ver gaan, maar dat is een andere discussie.

Enkele idiote ideeën werden gelanceerd, al dan niet te wijten aan een licht drankgebruik, maar spoedig werd een concensus bereikt. Het zou Azië worden, de Eagles vliegen naar het Oosten.

Na een correcte voorbereiding van de enige die-hards van ons nest, een grote beurt voor de één zijn motor, een complete re-built van enkele duizenden eurootjes voor de ander, maar de fietsen werden keurig geprepareerd.

De eerste dag verliep zoals oudsher, de Eagles speelden mekaar kwijt in no time, dus reden we allemaal alleen naar ons vertrekpunt. Dit alleen rijden doen we enkel om ons te bezinnen over de lange tocht, zeg maar contact zoeken met onze innerlijke supervogel.

Kilometers gleden vlotjes onder het rubber door, liters benzine werden vlotjes en vakkundig verwerkt door de carburateurs. Maar dan, een haperende motorblok vergezeld van luide knallen. Vogel FER zijn gemoedsbarometer duikelde even snel naar een dieptepunt, net als bankaandelen op de beurs. Met wat rondbellen werd er snel even een nieuwe accu geregeld. Snel even inbouwen langs de snelweg en we waren terug op weg. Voor een, hoe zou ik het zeggen, toch wel bijna een half uur. Accu dood, FEJ kon FER nog nipt weerhouden een vod in de tank te stoppen en zijn Zippo open te klikken. Langs de snelweg wachten tot de dame van de ANWB klaar is met haar teennagels bij te vijlen en te lakken, IN DE STROMENDE REGEN. ( Wij in de stromende regen, niet die dame, ….)

Niet getreurd, ANWB weet altijd raad, een takeldienst werd opgevorderd en FER’s fiets werd getakeld. We begonnen onder een goed gesternte, we hadden net Oostenrijk bereikt en we lagen de eerste dag al enkele uren achter op de planning.

Na de rituele offering van een beek Jack aan de bikergoden, het hoeft niet altijd een sloot te zijn …, hoopten we van alle ellende gespaard te blijven voor onze verdere reis. Blijkbaar had FER niet genoeg geofferd. Graz werd zijn eindpunt.
De koppen werden bij mekaar gestopt om een oplossing te vinden om de fiets terug thuis te krijgen. Busjes waren onmogelijk te vinden, dan maar met het spoor. De trein is altijd een beetje reizen. Het was een pijnlijk afscheid voor FER.

De twee Evo’s zetten hun reis verder richting Slovenië, Kroatië, Servië. Het was alom plezier om de grenzen over te steken. Viermaal papieren tonen om uit het land te komen en viermaal papieren tonen om en ander in te komen. De Servische nacht werd doorgebracht in een staatshotel van de oud-communistische stempel. De eerste kamer werd geweigerd wegens de vogellatrine in de ruimte die de badkamer moest voorstellen. Bij de lokale partijcommisaris werd verzocht om een andere kamer te krijgen. De tweede kamer was van een iets betere kwaliteit, zij het dan ook met het kleinste verschil.

Volgens werkvoorschrift (anno 1955) wordt de poetsdame opgelegd het bad uit te schuren met een poetsmiddel. Blijkbaar was dat poetsmiddel na oktober ’74 niet meer voorradig, dus werd het bad gewoon uitgeschuurd. Vermoedelijk met een staalborstel omdat die langer meegaan. Het émail ( geen e-mail, stelletje %*¨ààçè!) kon ook gewoon aangetast zijn door het lichaam van de vorige toerist, die zijn beklag maakte, dat opgelost werd in zoutzuur 36%.

We konden niet snel genoeg weg zijn uit Mitrovitsa. De snelweg (what’s in the name?) lonkte en al gauw waren we terug in ons gewone ritme.

Grensposten. Nog erger grenswachten. Als je nog geen foto mag nemen van een Eagle met een paar motorfietsen wachtend aan de grens zonder bedreigd te worden van overijverige grenswachten ZONDER gevoel voor humor, wat is dan nog op deze aardbol toegelaten? Die mensen hebben echt geen gevoel voor de leuke dingen des levens. Ik zag al doembeelden van twee kaalgepluimde vogels in een obscuur kantoortje van de grenspolitie, waarbij Guantanamo een luxe resort is. En de man met de natuurrubberen handschoenen had hele grote handen, … Brrrr.

Op geregelde tijdstippen brachten we ook onze gevederde vriend FER op de hoogte van onze avonturen. Zo kon hij in gedachten meereizen met ons.

Opvallend was dat het busvervoer in Bulgarije heel goed geregeld was, met overal stopplaatsen zodat je niet te ver moest stappen. Heel veel meisjes in korte jurkjes stonden overal te wachten op de bus. Er werd gewuifd en vriendelijke vogels als we zijn, werd er teruggewuifd.
En dan eindelijk, de grens met Turkije. Snorrend voorbij een immense file vrachtwagens bereikten we de grenspost. En ja hoor, terug viermaal je pas en papieren tonen, visumpje halen, cash betalen en wegwezen.
Edirne is een kleine stad met ca. 140.000 inwoners. Ons kruisvaardergevoel kwam opsteken, dus hebben we maar kwartier gemaakt in een oud fort met dikke muren en een binnenplein zoals een keurig fort betaamd. Even door de receptie rijden om de motoren op het binnenplein te stallen en iedereen was weer happy.

Constantinopel was maar een kleine halve dag rijden van ons verwijderd. Ongeduldig als jonge veulens sprongen we de volgende dag op de machines. Dit is dus geen kleine stad, met zo’n ca. 17 miljoen inwoners die allemaal in een auto gestapt zijn, blind, doof en stom voor enige verkeersreglementering. Laat staan elementaire voorrangsregels. Welcome to the jungle.
We konden het uitstekend vinden met de chronometers aan de verkeerslichten. Ofwel toeteren als een gek als het licht net op groen springt ofwel wegscheuren alsof de duvel en zijn ouwe moer je op de hielen zitten. Heerlijk.

Uiteindelijk komen we bij de brug aan over de Bosporus en het verlossende bord “ Welcome to Asia”. Een rondedans en een resem telefoontjes naar vrienden en familie om dit heugelijke nieuws te melden later, hadden we weer bonje met de lange arm van de wet. We rijden 3.000 km om een doel te bereiken en je mag dus geen foto nemen van het verkeersbord. Toch niet te voet. En wat niet te voet kan, moet dan maar al rijdend. Dus hebben we nog enkele malen de Bosporus overgestoken.

Byzantium is een stad met een rijke geschiedenis. De Aya Sophia is een must om te zien. Fantastische musea, als ze geopend zijn voor het publiek en niet enkel voor één of andere delegatie!

Nu kunnen we weer terug. Terug naar het westen, waar het leven goed is en drank rijkelijk vloeit, het westen waar je je kan te goed doen aan de geneugten van het Bourgondische leven, …

Onderweg in Griekenland nog vlug een langoest geofferd voor een veilige terugtocht af te smeken. Als herinnering nog even vlug de ferry nemen naar Korfu voor een dag. Zien dat het leven er nog even leuk is als 10 jaar geleden. En ja hoor, het is er nog steeds leuk vertoeven.

En dan de grote oversteek naar Ancona. Zal Zandman wederom zich nestelen rond de WC na een aanval van die verdoemde zeeziekte? Nee hoor, samen met wat Belgische motards tot in de vroege uurtjes in de bar gezeten stoere verhalen uitwisselend.

Italië, land van het steigerende paardje, dus ook even gaan genieten van orgie van motoren en staal in Maranello.
De ring van Milaan brengt voor mij niet veel goeds. Tien jaar geleden was ik getuige van een ernstig verkeersongeval, dit jaar zou een Italiaanse Harley-rijder evenwichtsproblemen krijgen en op zijn bek gaan. Had hij maar niet met een apehanger moeten rijden.

Ik heb er altijd van gedroomd om samen met een andere Eagle het verkeer te regelen op de ring van Milaan, terwijl de carabinieri stonden te keuvelen, meiden te versieren en peuk op te roken. En FER, weet je, we deden het bijlange nog niet zo slecht. Maar we hadden ook lang geleden het voor getoond gekregen van Broeder Hans, met de lolly-pop van die knappe agente. Those were the days.

Na een rits papierwerk mochten we terug de baan op, Zwitserland binnen, eten en knorren.

Zwitserland is een zeer mooi land, maar waarom leggen ze geen tunnel er onder door. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit droog door het land van koekoeksklokken ben gekomen.
Met bakken kwam het uit de hemel. Regenkleding is geen duikpak, dus binnen de kortste keren voel je die ijskoude waterdruppels zich een weg banen in je nek. Ik was verliefd op de Gothardtunnel. Droog, 25 graden, nooit zo genoten van een donkere pijp van 18km. Maar dan kom je opgewarmd terug buiten. En daar zie je wie de echte Eagles zijn, kilometer na kilometer dichter bij thuis ploeteren door weer en wind. Snakken naar de volgende tankbeurt om een kop warme soep binnen te slobberen.

Ja, kermis is een geseling waard. Fej en Fer het was een fijne reis. Fer, ik had echt gewild dat je het allemaal kon meebeleven.

En voor de rest “ WIJ ZIJN MET DE MOTOR TOT IN AZIE GEREDEN!!!”

Maar er is meer, ……….

Het verhaal van de popnageltang (of in het Vlaams, een revettetang) Sandman 24/06/09

Onze fietsen worden altijd keurig verzorgd, een duizendje meer of minder doet er niet toe. Het is investeren in vriendschap, vooral met je lokale dealer van Amerikaans staal en zijn businessplan.

Het zijn dan ook de “beste” fietsen van de wereld, …

Het gebeurt altijd als je onderweg bent naar één of ander obscure locatie ergens in Europa. Daarbij is er ook een ongezonde drang bij onze leden om punten te scoren bij het Harley-werpen. En maar goed ook! Wie zou niet de trotse bezitter van de wisselbeker willen zijn voor een jaar? Als je vakkundig geld over de balk kan gooien, mag je het ook laten zien aan de rest van de clubgenoten.

Fer zijn avonturen hebben hallucinante proporties aangenomen, rebuilt, repatriëring met de trein, oppikken met een busje en dan naar de dealer. Met getrokken messen, woehaha, ……… Blood on the dance floor. (Michael forever, hihi)

Jos daarentegen, neemt de zaken veel subtieler op, Een koplampje valt van zijn steun, en wat doet hij, ….

Wat rammelen in zijn magische zijtassen met de bewering dat hij de oplossing zo heeft. Iedereen denkt “ducktape” want een volleerde Mcgyver als we zijn hebben we allemaal tape, tie-rips en Leatherman op zak.

Mocht je FEJ vertellen, na een lange dag rijden, dat je wat rugpijn hebt, diept hij zo een Zweedse masseuse van 1,80 m. uit zijn zadeltassen. Alles voor de vrienden.

No way, haalt onze regelneef even een popnageltang met popnagels uit zijn tassen om de schade te herstellen. Omdat we alle drie zeer technisch onderlegd zijn, duurde het wel even om uit te vissen hoe we de delen het best aan elkaar zouden zetten. En we waren toen nog nuchter. Ik had het niet ’s avonds willen doen na een uitgebreid diner ….

Maar ja, onze gebrekkige technische kennis, of het gebrek er aan over de ganse lijn, speelde ons klaarblijkelijk parten want na Duitsland, gebeurde hetzelfde in Bulgarije. Het koplampje liet zijn kopje hangen.

Had hij beter die Zweedse haar tweeling zus opgediept die bij VOLVO werkt.

GEEN EXTRA PUNTEN, JOS!!!!

Op de parking van Restaurant TITO, onder toeziend oog van een buslading ouwe aanhangers op bedevaart van “El Presidente” himself, werd dezelfde operatie uitgevoerd. Onder goedkeurend gerammel van stalen kunstgebitten werden de werken geëvalueerd. Liefst hadden ze het zelf willen uitvoeren met stalen klinknagels en een voorhamer, maar ja Bulgarije is dan ook geroemd voor zijn verfijnde techniek.

Bij de dealer in Istanbul dan maar het zaakje correct laten samen zetten. Niets boven Turkse handigheid!

Bij balletje-balletje misschien maar niet bij elementaire montagetechnieken. Daar was de kennis en handigheid in geen mijlen te bespeuren.

Enkele honderden kilometers verder in Griekenland ging het lampje uit bij de koplamp. Na gemeenschappelijk overleg beslisten we dat er een amputatie moest plaatsvinden. En met een krop in de keel knipte FEJ de kabel door, de laatste levenslijn van de koplamp.

NOG STEEDS GEEN EXTRA PUNTEN, JOS!!!!!!!!

Naar verluid zou FEJ in Nederland het klusje zelf geklaard hebben in zijn schuurtje.

Ik blijf in blijde verwachting tot ons volgende uitje. Misschien zie ik dan die Zweedse tweeling .. ;-)